Líðandi stund

Skemmtistund dagsins var ljúfur en frjór visthópsfundur á Farfuglaheimilinu í Laugardal. Í visthópnum, sem hefur hist reglulega undanfarnar vikur og hefur nú lokið uppsettu prógrammi verkefnisins Vistvernd í verki, eru meðal annarra formaður Landssambands hjólreiðamanna, eigandi eina Svansmerkta farfuglaheimilisins á Íslandi, umsjónarmaður Náttúruskóla Reykjavíkur, umsjónarmaður Svansmerkisins hjá Umhverfisstofnun og verkefnefnisstjóri Skólar á grænni grein hjá Landvernd. Ég tek það fram að þetta er ekki dæmigerð samsetning á visthópi en afar áhugavert er að hafa sem leiðbeinandi getað fylgst með þeim og tekið pínulítinn þátt í umræðum.

Reyndar var bara hálfur hópurinn mættur í kvöld sem var ágætt fyrir hálflasinn fundarstjórann (moi, auðveldara að halda fundarmönnum í skefjum :-) og tókst að renna yfir það hvernig gengið hefði með markmiðin sem fólk setti sér á síðasta fundi um bætta umgengni um vatnsauðlindir okkar. Umræðan spannaði allt frá því að unglingur á einu heimilinu var hættur að framleiða gufubaðsstemningu áður en hann steig inn í sturtuna og til hugsanlegrar niturmengunar í vatni vegna greniskóga.

Niðurstöður mælinga á sorpmagni heimilanna og fleira voru skoðaðar og eins og alltaf kviknuðu í það minnsta jafnmargar spurningar eins og svör í umræðunum.

Þegar kom að því að ræða aðalefni fundarins sem var „virkjum aðra“ kviknuðu ótrúlega margar skemmtilegar og frumlegar hugmyndir. Eins og verkefnið gerir ráð fyrir voru fundarmenn alveg sammála um það að „maður á mann“ er lang besta kynningin á verkefninu. Ef þátttakandi í verkefni eða á námskeiði segir öðrum frá því hvernig sér þótti þátttakan er það besta heimildin og líklegust til að lokka fleiri að. Ég læt hinsvegar ekkert uppi strax um niðurstöður og tillögur hópsins að kynningarleiðum, það er best að tíminn leiði í ljós hvað úr verður og hvernig gengur, en ég er spennt að sjá.


Skammarstund dagsins var þegar ég (sem hélt fyrir sjálfa mig dauðahaldi í þá afsökun að vera hálf lasin), er að sópa snjóinn af bílnum eftir fundinn og hjólreiðamaður úr hópnum stoppar við bílastæðið til að hjálpa mér. Oh my god, hvílíkur bílaaumingi... jú hann tók undir það, þeim er jú vorkunn sem eru á bíl :-P